Oom Simon

Sommige mensen blijven je bij. Deze mensen maken impact. De een met zijn of haar verhaal, de ander met wat hij of zij doet. En sommigen gewoon door de klik. Zo’n klik had ik gelijk met Simon. Met mijn opwarming-van-de-aarde-bijdragend T2 busje reden ik en vriend Yuri door het glooiende landschap van Wales. Op weg naar oom Simon.

Simon, een typische Engelsman, maakte carrière in China. Toen hij de Chinese tak van McClaren daar mocht opzetten. Met zijn kennis van de taal en de cultuur was Simon de aangewezen persoon. Vele jaren werkte hij in dit mooie land, voordat hij terugkeerde naar Manchester om het werk vanuit Engeland voort te zetten. Maar hier kon hij niet meer aarden. De druk van het carrière maken, de stress die hierbij komt kijken, en het leven in de concrete jungle.

Hij zag een advertentie in de krant waar een bos in Wales te koop werd aangeboden. Hij wist het gelijk; dit wordt mijn bos. En na wat gekletst te hebben met de eigenaresse, die het bos eigenlijk aan niemand wilde verkopen maar te oud was om het bij te houden, wist ook zij het. Hij is dé persoon voor dit bos. En zo geschiedde.

Simon ruilde zijn goede baan en mooie carrière om voor een leven in Wales. Het bos, ook wel bekend als Yogibear forest, is zijn thuis.

Hij voelt zich er goed. Samen met zijn vriendin woont hij in een omgebouwde varkensstal. Een klein, wat primitief, huis, maar met een ontzettend mooie tuin en op steenworp afstand van zijn bos.

Inmiddels heeft hij ook een hond in huis genomen die hij onverzorgd en verwaarloosd op straat vond. Het zijn de grootste vriendjes geworden.

Simon werkt nu als een houthakker in zijn eigen bos. Hij hakt voornamelijk eiken en voor de omgehakte bomen plant hij inheemse bomen terug. Hiermee hoopt hij weer een inheems bos te creëren, zodat de planten en dieren die in Wales horen weer een plekje hebben.